وب سایت خبری تحلیلی زنان بیدار

به گزارش زنان بیدار ، اختتامیه هشتمین جشنواره منطقه‌ای تئاتر معلولان با عنوان «طلوع» بار دیگر این پرسش بنیادین را پیش روی جامعه فرهنگی و سیاست‌گذاران گذاشت که نگاه ما به «معلولیت» از سر ترحم است یا از موضع برابری؟ آنچه در روزهای برگزاری این جشنواره بر صحنه‌های تالار شمس، کانون پرورش فکری و در نهایت تالار وحدت ارومیه رقم خورد، پاسخی هنرمندانه و در عین حال انتقادی به همین پرسش بود.
این جشنواره نشان داد افراد دارای معلولیت، به‌ویژه زنان، نه سوژه‌های خاموش حمایت‌های نمادین، بلکه کنشگرانی فعال، خلاق و اثرگذار در تولید معنا هستند. زنانی که با بدن‌های متفاوت اما با ذهن‌هایی پویا، روایت‌هایی را به صحنه آوردند که از دل تجربه زیسته برمی‌خاست؛ روایت‌هایی صادق، دردآشنا و عمیق که جامعه کمتر به شنیدن آن‌ها عادت کرده است.
از میان ۱۳۱ اثر ارسالی، انتخاب ۱۵ اثر نهایی و حضور ۱۵۰ هنرمند از استان‌های شمال‌غرب کشور، نشان‌دهنده ظرفیتی جدی و انکارناپذیر است؛ ظرفیتی که اگر در قالب جشنواره‌های مقطعی محصور بماند، به‌تدریج فرسوده می‌شود. «طلوع» زمانی به معنای واقعی کلمه طلوع خواهد بود که به سیاست‌های پایدار فرهنگی، آموزش مستمر، حمایت مالی هدفمند و ایجاد بسترهای دائمی اجرا برای هنرمندان دارای معلولیت منجر شود.
از منظر زنان بیدار، اهمیت این جشنواره زمانی دوچندان می‌شود که بدانیم زنان دارای معلولیت، در تقاطع چندین تبعیض قرار دارند: تبعیض جنسیتی، تبعیض جسمی و گاه تبعیض اقتصادی. صحنه تئاتر برای این زنان، فقط محل اجرا نیست؛ سکویی است برای بازپس‌گیری هویت، صدا و حق انتخاب.
نکته قابل تأمل اینجاست که استقبال مخاطبان از اجراها نشان داد جامعه، آمادگی شنیدن این صداها را دارد؛ این نهادهای تصمیم‌ساز هستند که باید از نگاه مناسبتی عبور کنند. اگر جشنواره «طلوع» به پایان برسد اما مسیر حمایت متوقف شود، آنچه خاموش می‌شود نور صحنه نیست، امید هنرمندانی است که با هزار دشواری خود را به این صحنه رسانده‌اند.
«طلوع» یادآور این حقیقت است که عدالت فرهنگی، بدون حضور فعال زنان دارای معلولیت، مفهومی ناقص و شعاری باقی خواهد ماند؛ و تئاتر، یکی از صریح‌ترین و انسانی‌ترین ابزارها برای تحقق این عدالت است.

 زنان بیدار؛ هنر، وقتی به زبان عدالت و برابری سخن می‌گوید