به گزارش زنان بیدار ،بازگشت تیم ملی فوتبال بانوان، قصهای است از فداکاری، مقاومت در برابر وسوسهها و تجدید پیمانی ناگسستنی با خاک و هویت ایرانی است، این بازگشت، نه تنها یک پیروزی ورزشی، بلکه نمایشی باشکوه از ایستادگی ملتی است که طی قرنها در برابر تمامیت ارضی و هویت خود، ذرهای عقبنشینی نکرد و نخواهد هم کرد.
تیم ملی فوتبال بانوان ایران، با کولهباری از امید و انگیزه، رهسپار استرالیا شده بود تا در آوردگاه رقابتهای قهرمانی آسیا پرچم پرافتخار کشورمان را به اهتزاز درآورد، حضور در چنین رویدادهای بینالمللی، همواره فرصتی مغتنم برای نمایش توانمندیها، تبادل فرهنگی و افتخارآفرینی ورزشکاران یک ملت است.
دختران ایران نیز خود را با تمام وجود برای این چالش آماده کرده بودند؛ چشمانی دوخته به توپ، قلبی تپنده برای وطن و ذهنی متمرکز بر اهداف بزرگ، آنها نماینده نسلی بودند که میخواست ثابت کند، اراده و پشتکار، مرزهای جغرافیایی و سیاسی را در هم میشکند و استعدادهای ایرانی، شایسته درخشش در بالاترین سطوح جهانی است.
توفان ناگهانی؛ هجمه غرب
اما سرنوشت، گاه نقشه راهی متفاوت از آنچه انتظار داریم را ترسیم میکند، طولی نکشید که پس از حادثهای تلخ و تأسفبار، منطقه آبستن تحولات تازهای شد، در این میان، اما فرصتطلبی سیاسی غرب، که همواره در کمین نقاط ضعف برای اعمال فشار بر ایران بوده است، جامه عمل پوشید، تیم ملی فوتبال بانوان ایران، ناخواسته در مرکز توجه و هدف این حملات قرار گرفت.
هجمه رسانهای و سیاسی با ابعادی بیسابقه از سوی کشورهای غربی آغاز شد؛ این فشارها، ابعاد مختلفی داشت از اتهامات بیاساس و فضاسازیهای رسانهای گرفته تا تلاش برای ایجاد انشقاق در میان اعضای تیم و وادار کردن آنان به اتخاذ مواضعی که منافع ملی را زیر سوال میبرد.
جدا کردن این دختران پرافتخار از وطنشان، دلسرد کردنشان از ادامه مسیر در راه ایران و در نهایت، ضربه زدن به روحیه ملت از جمله اقداماتی بود که صورت گرفت، دشمنان گمان میکردند که با این ترفندها، میتوانند انسجام ملی را خدشهدار کرده و بر اراده ملت ایران در این برهه حساس، غلبه کنند، آنها فراموش کرده بودند که ریشههای عشق به وطن، در اعماق جان این ملت، به ویژه در دل جوانان پرشور و بااستعداد، چنان عمیق است که با هیچ باد مخالفی از جا کنده نمیشود.
ارسال نظر